تبلیغات اینترنتیclose
خرید و فروش محصولات کشاورزی
  • آبان

    بهترین زمان کاشت درخت


    ارسال شده توسط: marketabad

    در این پست تمامی اطلاعات لازم برای کاشت نهال به صورت مبتدی و حرفه ای و جزییات آن برای شما قرار داده شده است . اولین و مهم ترین مسئله بسته بندی و انتقال نهال  است که باید توجه داشته باشید پس از انتخاب نهال سالم ، باید ریشه نهالها را کاملاً در داخل پوششی از پلاستیک یا گونی یا چادر برزنتی قرار داد تا ریشه های نهال در اثر مجاورت با باد و آفتاب و هوای آزاد از بین نرود ، سپس با وسایل نقلیه ، نسبت به انتقال سریع نهال ها اقدام شود . باید توجه شود به اندازه میزان مصرف روزانه نهال از نهالستان تحویل گرفته شود.

    آماده کردن عرصه کاشت :در صورت مسطح بودن زمین ، با استفاده از ادوات کشاورزی ، گاوآهن و غیره ، شیاری به عمق حدود ۴۰ سانتیمتر و به فواصل لازم ، بسته به شرایط منطقه ایجاد می گردد. سپس محل چاله ها در داخل و حاشیه شیارهای ایجادشده ، مشخص می شود.اول با استفاده از تراز دستی یا دوربین ، خطوط تراز و همچنین محل غرس نهال ، مشخص می گردد . سپس روی خطوط تعیین شده ، شیاری به ابعاد حداقل ۴۰ × ۲۰ سانتیمتر ، به منظور جمع آوری هرز آبهای سطحی بین دو خط تراز و جلوگیری از فرسایش خاک حفر و در داخل آن ، چاله احداث می شود.

    تراکم کاشت :به طور کلی فواصل کاشت نهال از یکدیگر ، بستگی به اهداف و شرایط محیطی دارد . فواصل کشت در شمال کشور کمتر ، در جنوب و مناطق بیابانی بیشتر و در سایر مناطق متوسط می باشد . در ایجاد فضای سبز هم ، فواصل کشت با توجه به نوع گونه و شرایط منطقه و اهداف تغییر می یابد .در هر صورت بهتر است از نظرات و تجارب اهل فن و کارشناسان منابع طبیعی منطقه استفاده گردد.

    گودبرداری :شکل چاله غرس نهال درختکاری ، معمولاً بصورت مکعب مستطیل ، مکعب مربع بوده ، به وسیله دست یا به وسیله مته گود برداری حفر می شود . موقع کندن ، خاک رویی را (به عمق ۳۰-۲۰ سانتیمتری ) که به آن خاک زراعی گفته می شود جداگانه ریخته و خاک زیری را از آن جدا کرده ، با مقداری کود پوسیده دامی مخلوط کرده ، سپس کف گوده را پس از پایان عملیات خاکبرداری شخم زده ، نرم می نمائیم.
    ابعاد چاله ها براساس سن ، وضعیت ریشه و نوع گونه تعیین می گردد بطور کلی هر قدر ابعاد آن بزرگتر باشد ، استقرارو رشد نهال بهتر خواهد بود .

    زمان کاشت :بهترین زمان کاشت نهال ، معمولاً هنگام خواب نهال است در مناطق گرم و متعدله و نیمه سردسیر ، بهترین زمان کاشت ، پائیز پس از خواب رفتن نهال است ولی درمناطق سردسیر نهالکاری بهتر است پس از سپری شدن یخبندان انجام شود.بهترین شرایط برای غرس نهال روزهای ابری وهوای آرام است .
    در روزهای آفتابی وگرم و یا یخبندان و روزهایی که باد شدید است از کاشت نهال جداً خودداری شود .ختم زمان کاشت در پائیز طوری تنظیم و برنامه ریزی شود که ریشه نهال با محیط جدید قبل از فرارسیدن یخبندان انس پیدا نموده باشد لذا بایستی پایان زمان کاشت ۲ الی ۳ هفته قبل از بیداری ظاهری نهال باشد .
    البته زمان کاشت نهالهای گلدانی ، از قاعده فوق مستثنی است زیرا نقل وانتقال و کاشت آنها در تمام طول سال عملی است مع الوصف رعایت موارد ذیل ضروری است .
    ۱-درموقع انتقال نهال نبایستی درجه حرارت مبدا با مقصد اختلاف داشته باشد .
    ۲-رطوبت بافت خاک گلدان درحدی باشد که مانع از هم پاشیدگی خاک گلدان شود.
    ۳-موقع کاشت ، ظرف گلدان ( نایلون و سفال و…) با احتیاط جداگردد، از کاشت نهال با ظرف و گلدان بطور جدی خودداری شود .

    نحوه کاشت نهال :پس از پایان عملیات ترازیابی،احداث شیار و حفره چاله،عرصه آماده کشت برای نهال کاری می گردد.طریقه کاشت به شرح زیر صورت می گیرد:ابتدا در داخل چاله مقداری خاک سطحی زمین که با کود پوسیده دامی مخلوط شده ریخته می شود بطوریکه در موقع قراردادن نهال در داخل چاله ، یقه (طوقه ) نهال در سطح کف بانکت قرار می گیرد سپس بقیه خاک را مخلوط با مقداری کود به داخل چاله ریخته و نهالهای ریشه لخت را به آرامی تکان داده ، تا خاک چاله در لابلای ریشه قرار گیرد. آنگاه خاک اطراف یقه نهال با فشار پا فشرده می شود . نهال اصولاً بایستی در وسط چاله کشت شود.

    آبیاری :بعد از کاشت ، بلافاصله بایستی آبیاری انجام و آبیاری های بعدی نیز با توجه به شرایط اقلیمی منطقه و زمان شروع فعالیت نهال تنظیم گردد.
    روشهای مختلفی برای آبیاری وجود دارد ، با توجه به شرایط کشور از نظر محدودیت آب قابل دسترس ، بهترین روش آبیاری از نظر صرفه جویی در مصرف آب و هزینه (در بلند مدت ) و سهولت کار آبیاری ، آبیاری قطره ای می باشد.

    عملیات مراقبت و نگهداری :برای بهبود شرایطی که مناسب بقاء و رشد بعدی نهالها باشد عملیات مراقبت (سله شکنی ، وجین علف هرز ، مرمت حصار و قیم ، واکاری نهالهای خشکیده ) و در صورت لزوم آبیاری پس از کاشت نهال امری ضروری است .


    خرید و فروش محصولات کشاورزی

    برچسب ها : ,
  • آبان

    کاشت گوجه فرنگی گیلاسی


    ارسال شده توسط: marketabad

    پرورش گوجه فرنگی گیلاسی در گلدان

    اگر شما دوست دارید گوجه فرنگی را در خانه پرورش دهید ولی فضای محدودی دارید، پرورش آن  در گلدان راه حل ایده آلی است. پرورش گوجه فرنگی  گیلاسی، با رشد جمع و جور و میوه های کوچکی که دارد یک تنوع عالی برای امتحان کردن است.

    انتخاب  گلدان برای پرورش گوجه فرنگی

    گلدان های زیادی با اندازه ها و مواد مختلف وجود دارند. گلدان های رسی ارزان هستند اما خاک رس متخلخل است و به سرعت در حرارت خشک می شود. پلاستیک نیز نسبتا خشک است و در طول زمان ممکن است شکسته شود. بشکه های چوبی گزینه خوبی هستند ولی خیلی سنگین می باشند. گلدان های گلی با لعاب شیشه ای یکی از بهترین انتخاب هاست زیرا به سرعت خشک نمی شوند و در سایزهای مختلفی هم وجود دارند. کیسه های پارچه ای پرورش گوجه فرنگی یک راه ارزان و خوب برای رشد گوجه فرنگی است. در نظر گرفتن اندازه گلدان بیش از حد مهم است. برای انواع بوته های کوچک با رشد مشخص ، یک گلدان 5 گالنی کافی است. برای انواع بوته های بزرگ با رشد نامحدود و برگ های پهن که به آب بیشتری هم نیاز دارند، گلدان های 15 گالنی مناسب ترند. قرار دادن چرخ زیر گلدان برای حرکت دادن گلدان در صورت نیاز می تواند مفید باشد.

    انتخاب خاک

    گلدان با خاک حاصلخیز باغ پر کنید. خاک باغ بیش از حد سنگین است و وقتی در گلدان از آن استفاده می شود سخت و فشرده می شود. خاک باغ مخصوصا برای سبزیجات بهترین گزینه است. دادن کود و مواد معدنی یا پرلیت برای سبک کردن مخلوط و مرطوب نگه داشتن آن ضروری است. برای محتویات گلدان خود، قطعات خزه، ورمیکولیت و یا پرلیت را ترکیب کنید. این مواد را بهتر است از یک مرکز باغبانی خوب به صورت فله تهیه کنید تا در هزینه های شما صرفه جویی شود.

    انتخاب نوع گوجه گیلاسی

    با دیدن از یک گلخانه خوب شما انواع مختلفی از گوجه های گیلاسی را پیدا می کنید. چگونه انتخاب می کنید؟

    اول، انتخاب انواع جمع و جور برای جای دادن در گلدان معمولا بهتر است. چیز دیگری که باید در ذهن داشته باشیم زمان برداشت است. اگر شما در منطقه ای زندگی می کنید که با یخبندان همراه است انتخاب نوعی که در 65 روز یا کمتر بالغ می شود بهتر است. یک مسئله مهم در نظر گرفتن میزان محصولی است که در اوایل تولید می شود و سپس تدریجا کم می شود. انواعی که رشد نامحدود دارند گیاهان بزرگتری هستند و نیاز به مراقبت بیشتری دارند. آن ها تا زمانی که سرمازده نشوند همچنان میوه می دهند. اگر شما می خواهید رشد گوجه فرنگی در تمام فصول طول بکشد، رشد هر دو نوع گیاه با رشد مشخص و نامحدود، با انواع مختلفی وجود دارد که در زمان های مختلفی بالغ می شود. موارد زیر را امتحان کنید:

    Tiny Tim, Small Fry or Patio Pik:

    این گونه یک رشد جمع و جور دارد و خوشه های گوجه فرنگی گیلاسی را در 65 روز تولید می کند.

    Golden Nugget and Early Cascade:

    در این گونه گوجه فرنگی گیلاسی زرد تولید می شود در حالی که در نوع Early Cascade گوجه فرنگی قرمز تولید می شود. هر دو گوجه فرنگی در مناطقی که آب و هوای سرد دارند زود رشد می کنند.

    Sweet Million and Sun Gold :

    هر دو نوع رشد نامحدود دارند. Sweet Million تولید زیادی دارد و گوجه فرنگی های قرمز کوچکی تولید می کند و Sun Gold گوجه فرنگی های بسیار شیرین و زرد تولید می کند. رشد در فصول گرم صورت می گیرد.

    Sweet 100 و گوجه فرنگی زرد گلابی شکل:

    در آب و هوای گرم گوجه فرنگی ممکن است ترک بردارد یا میوه به درستی شکل نگیرد. این دو نوع گونه می توانند گرمای بیشتری را تحمل کنند.

    کاشت گوجه فرنگی

    بذرها را در سینی نشا بکارید. بعد از این که گیاه به اندازه 20 سانتی متر بلند شد آن را به گلدان منتقل کنید. نهال خود را در خانه 6 تا 8 هفته قبل از آخرین سرما بکارید. گوجه فرنگی به سرما حساس است بنابراین صبر کنید تا آن ها را در طول روز زمانی که دمای هوا 23 درجه سانتی گراد یا گرمتر است بکارید. کاشت نهال در یک روز ابری یا در شب هم امکان پذیر است. به خوبی به بوته های گوجه فرنگی آب دهید و مقداری کود هم به آن اضافه کنید. گلدان گوجه فرنگی خود را در یک ایوان آفتابی یا جایی که از بادهای تند محافظت می شود قرار دهید.

    مراقبت از گوجه فرنگی گیلاسی

    شرایطی که گوجه فرنگی ها در باغ دارند را در گلدان نمی توان فراهم کرد بنابراین گوجه فرنگی گیلاسی شما به مراقبت بیشتری نیاز دارد. اول، آن ها را باید از درجه حرارت کم یا زیاد حفظ کنید. اگر آب و هوای بیرون سرد است آن ها را به داخل خانه منتقل کنید. در آب و هوای بسیار گرم آن ها را در یک مکانی که سایه بیشتری دارند قرار دهید. خاک ظرف به سرعت خشک می شود. دادن آب زیاد به گوجه ها باعث افتادن گل های گوجه فرنگی و جلوگیری از میوه دادن می شود. علاوه بر این، اگر شما اجازه دهید خاک خشک شود و سپس به آن آب بدهید مشکلاتی مثل پوسیدگی پایان شکوفه یا ترک برداشتن میوه خواهید داشت. سعی کنید خاک را مرطوب نگه دارید. در گرمای تابستان هر روز به گلدان آب دهید تا مرطوب بماند اما هرگز خیس نشود. اگر شما نوعی از گوجه فرنگی که بوته جمع و جوری دارد را کشت می دهید به داربست نیاز ندارد ولی اگر انواع بوته های بزرگتر را کشت می دهید باید برای آن داربست تهیه کنید. مواد مغذی از خاک گلدان رد می شود و باید هر دو هفته کود محلول با آب به گلدان داده شود. در هشت هفته شما گوجه فرنگی گیلاسی خوشمزه در گلدان خود خواهید داشت.

    خرید و فروش محصولات کشاورزی

    برچسب ها : ,
  • آبان

    کاشت سیب زمینی در باغچه


    ارسال شده توسط: marketabad

    کاشت سیب‌زمینی در باغچه
    سیب‌زمینی به سه نوع زودرس، معمولی و اصلی تقسیم می‌شود؛ این نام‌گذاری بر اساس زمان برداشت محصول سیب‌زمینی، میزان فضایی که سیب‌زمینی برای رشد نیاز دارد و این‌که با چه فاصله‌ای از یک‌دیگر و در چه زمان باید کاشته شوند؛ انجام شده است.
    اگر فضای زیادی برای کاشت سیب‌زمینی، ندارید؛ بهتر است سیب‌زمینی‌های زودرس بکارید. علاوه بر این، مزیت دیگر سیب‌زمینی‌های زودرس، این است که احتمال آفت‌زدگی گونه‌های زودرس، به دلیل این‌که خیلی زود برداشت می‌شوند؛ کم‌تر از گونه‌های دیگر است.
    گونه‌های معمولی، 16 تا 17 هفته بعد از کشت، آماده‌ی برداشت می‌شوند. بنابراین با توجه به زمان کشت، می‌توانید از اوایل تیر تا اوایل مرداد، آن‌ها را برداشت کنید.
    گونه‌ی اصلی، 18 تا 20 هفته بعد از کاشت، آماده‌ی برداشت است. معمولا از تیر تا مهرماه می‌توانید محصول سیب‌زمینی خود را برداشت کنید. گونه‌ی اصلی، بیش‌ از سایر گونه‌ها، فضای باغچه را می‌گیرد؛ اما اگر می‌خواهید بخشی از محصول سیب‌زمینی‌تان را ذخیره کنید؛ بهترین گونه برای شما، گونه‌ی اصلی است.

    شیوه‌ی ترغیب به جوانه‌زنی
    این شیوه، به این معنی است که سیب‌زمینی بذری را قبل از کشت، برای جوانه‌ زدن آماده می‌کنیم. حدود شش هفته قبل از کاشت، در مناطق گرم‌تر، در اواخر دی ماه و در نواحی سردتر، در بهمن‌ماه، این کار را شروع می‌کنیم.
    هر سیب‌زمینی بذری، دارای سر گِردتر و ضخیمی است که چند «چشم» دارد. قسمت‌های غده مانند سیب‌زمینی را طوری قرار دهید که سر ضخیم‌ آن، در بالاترین قسمت سینی یا جعبه‌ی تخم‌مرغی که برای این کار در نظر گرفته‌اید؛ باشد و نیز در مقابل نور طبیعی زیادی باشد. وقتی جوانه‌ها به یک و نیم تا دو و نیم سانتی‌متر رسیدند؛ آماده‌ی کاشت در خاک هستند.

    چگونگی کاشت
    سیب‌زمینی‌های جوانه زده را زمانی که خاک شروع به گرم شدن می‌کند؛ بکارید. معمولا از میانه‌ی اسفند یا ابتدای فروردین ماه، زمان مناسبی برای این کار است. ابتدا شیاری به عمق  7.5 تا 13 سانتی‌متر ایجاد کنید؛ عمق دقیق آن بسته به گونه‌ای که می‌کارید؛ متفاوت است. قبل از کشت سیب‌زمینی‌ها، یک لایه‌ی نازک کود به شیار اضافه کنید. سیب‌زمینی‌های زودرس را در فاصله‌ی حدود 30 سانتی‌متری از هم و 40 تا 50 سانتی متر فاصله بین ردیف‌ها بکارید.
    سیب‌زمینی‌های اصلی و معمولی را در فاصله‌ی 38 سانتی‌متری از یک‌دیگر و 75 سانتی‌متر فاصله بین ردیف‌ها بکارید. غده‌های جوانه زده را با دقت برداشته و به آرامی و به گونه‌ای که جوانه‌ها به سمت بیرون باشند؛ داخل شیار قرار دهید. باید مراقب باشید که جوانه‌ها نشکنند؛ سپس روی سیب‌زمینی‌ها را با خاک بپوشانید. به محض ظاهر شدن جوانه‌ها روی خاک، مقدار دیگری خاک روی آن بریزید تا جوانه‌ها کاملا زیرخاک قرار گیرند. این کار را باید در فاصله‌های زمانی مشخص انجام دهید. از زمان شروع کاشت، به مدت یک ماه بعد، هر یک از گیاهان حدود 15 سانتی‌متر، خاک در اطراف خود خواهند داشت.

    شیوه‌ی برداشت
    سیب‌زمینی‌های خانگی شما، بسته به نوع و شرایط پرورش، باید از تیر تا شهریورماه، آماده‌ی برداشت شوند. گونه‌های زودرس را به محض آماده شدن، یعنی زمانی که جوانه‌های روی خاک، هنوز سبز هستند؛ می‌توانید برداشت و مصرف کنید. گونه‌های معمولی و اصلی را می‌توان در زمان طولانی‌تری، معمولا تا شهریورماه در خاک نگه داشت؛ حتی اگر جوانه‌ی روی خاک، از حالت سبز و تازگی خود، افتاده باشند.
    دو هفته قبل از برداشت محصول، جوانه‌های روی زمین را بِبُرید؛ با این کار، پوست سیب‌زمینی، کلفت‌تر می‌شود و هنگام برداشت، آسیب‌ کم‌تری می‌بیند؛ انبار کردن آن هم راحت‌تر می‌شود.

    کاشت سیب‌زمینی در کیسه
    در این روش که در مواقع ضروری، می‌توان از آن استفاد کرد و نتیجه‌ و بهره‌وری بهتر و بیش‌تری هم دارد؛ باید چند عدد سیب‌زمینی را در یک کیسه‌ی آرد 100 کیلویی که داخل آن خاک ریخته‌اید؛ قرار دهید؛ به این شکل که ابتدا لبه‌های کیسه را تا می‌زنیم و سیب‌زمینی‌ها را در عمق دو تا پنج سانتی‌متری خاک قرار می‌دهیم. با رشد ساقه‌ی سیب زمینی، از میزان تا شدگی سرکیسه، کم کرده و مقدار مناسبی خاک، شن و گل را در کیسه می‌ریزیم. این کار را تا رسیدن به لبه‌ی کیسه، ادامه می‌دهیم. باید کیسه را در جایی قرار دهیم که آفتاب به خاک و کیسه نتابد؛ در غیر این صورت، گیاه بر اثر کم‌آبی خشک می‌شود. اما خود گیاه باید در برابر آفتاب باشد. با استفاده از این روش، می‌توان از یک کیسه‌ی 100 کیلویی، بین 50 تا 70  کیلو سیب‌زمینی تولید کرد.

    نکات مهم
    - سیب زمینی‌ها به نور زیادی نیاز دارند؛ بنابراین آن‌ها را در مکان‌های سرد و مستعد سرما نکارید؛ چرا که سرما به رشد برگ‌های گیاه لطمه می‌زند.
    - اگر می‌خواهید در یک زمین پر از علف هرز یا در مزرعه‌ای قدیمی، سبزی بکارید؛ جالب است بدانید که سیب‌زمینی‌ها می‌توانند با برگ‌های زودرشد و زیاد خود، به از بین بردن علف‌های هرز کمک کنند.
    - اگر برای کاشت سیب‌زمینی، جای کافی ندارید؛ علاوه بر شیوه‌ی کاشت سیب‌زمینی در کیسه، می‌توانید سیب‌زمینی‌ها را در ظرفی بکارید که به اندازه‌ی کافی زهکشی شده و عمق و عرض آن حداقل 30 سانتی‌متر باشد. ظرف را تا نیمه، پر از کود چند منظوره یا کود مرغوب خاک باغچه کنید؛ دو بذر سیب‌زمینی را روی کود قرار داده و بعد روی آن تا فاصله‌ی 2.5 سانتی‌متری از لبه‌ی ظرف، خاک یا کود بریزید. وقتی قسمت‌های غده‌ مانند سیب‌زمینی، به اندازه‌ی یک بند انگشت رسیدند؛ باید به آن‌ها آب کافی بدهید. اگر به سیب‌زمینی‌ها، آب کافی ندهید؛ تعداد آن‌ها کم می‌شود و کیفیت‌شان هم پایین می‌آید.

    خرید و فروش محصولات کشاورزی

    برچسب ها : ,
  • آبان

    10 جمله که مدیران خوب همیشه آنها را به کار می برند!


    ارسال شده توسط: marketabad

    10 جمله که مدیران خوب همیشه آنها را به کار می برند

    مدیران خوب متفاوت از سایرین اند. اگر اخیرا با یکی از آنها مواجه شده باشید خواهید دید آنها افرادی با استانداردهای بالا، شاد، بصیر و رک اند. بازخورد مناسب برای موفق شدن را دریافت خواهید کرد. اگر یکی از آنها را دور و بر خود دارید، قطعا می خواهید پیشرفت کنید، چرا که در کنار آنها شما احساس پیشرفت بهتری خواهید داشت.

    یکی از ویژگی های کلیدی مدیران موفق و خوب این است که آنها نسبت به همکاران خود متفاوت حرف می زنند و این می تواند به احساس بالای شما بیافزاید و از این هم مشتاق تر شوید. من لیست ده جمله ای را که از آنها به صورت مداوم و همیشگی  بسیار شنیده ام، ، به صورت لیستی تدارک دیده ام.

    1. "از اینکه یکی از اعضای تیم ما هستی، خوشحالم"
    2. دیدگاه من این است که..."
    3. "انتظارات من از تو این است که..."
    4. تو از عهده ی اون بر میای، من بهت ایمان دارم."  
    5. "از شما متشکرم"
    1. "کارا چطوره؟"
    2. "تو چی فکر می کنی؟؟"
    3. "به نظر شما ما چگونه پیشرفت می کنیم؟
    1. من اشتباه کردم
    2. "موفقیت من ریشه در تیم من دارد"

    مشاوره در بازاریابی.فروش.مالی.استراتژی.کسب و کار

     

     

    برچسب ها : ,
  • آبان

    خیار چنبر


    ارسال شده توسط: marketabad

    خیار چنبر که  چمبر نیز نامیده می‌شود دارای گیاهی یکساله است که زمان کاشت آن فصل بهار و پائیز است. روش کاشت خیار به صورت خطی می‌باشد. فاصله خطوط از یکدیگر ۵۰ تا ۶۰ سانتیمتر و فاصله بوته‌ها از یکدیگر بر روی خطوط ۵۰ تا ۱۰۰ سانتیمتر می‌باشد. بذرها را پیش از کاشتن، به جهت افزایش قدرت جوانه زنی، ۱۲ الی ۲۴ ساعت در آب خیس میکنند. محل قرار گرفتن هر بذر در زیر خاک ۲ تا ۳ سانتیمتر می‌باشد. دانه‌های این گیاه را مستقیما در محل اصلی می‌کارند و در هر نقطه چند دانه بذر را باهم کاشته و پس از سبز شدن، نهال‌های اضافی را قیچی و یا قطع می‌کنند تا در هر نقطه یک بوته قوی باقی بماند. خاک را تا سبز شدن بذرها مرطوب نگه میدارند. پس از قوی شدن گیاه آبیاری محصول به دوبار در هفته (بصورت غرقابی) کاهش پیدا می‌کند. یکنواخت بودن توزیع آب در طی فصل رشد باعث جلوگیری از ریزش گل و کاهش میوه بستن و نیز جلوگیری از ایجاد عارضه پوسیدگی می‌گردد. پس از آنکه بوته‌ها رشد کردند آنها را به قطعه چوبی که کنار بوته قرار می‌دهند تا بوته از آن بالا برود و یا آن که در دو سوی خطوط دو میله فلزی یا چوبی در زمین فرو می‌کنند و با بستن ریسمان به آن به وسیله ریسمان‌هایی ساقه بوته را به آن وصل می‌نمایند تا نهال در ارتفاع رشد کند و روی زمین گسترده نشود/ خیار چنبر کم‌عطرتر، باریک‌تر و درازتر و با انحناتر از خیار سبز است و گاه طول‌اش به حدود یک متر می‌رسد.خیار چنبر از نظر املاح از خیار معمولی غنی تر بوده و تخمه آن مفید تر است ,این نوع خیار هم‌چنین دیرهضم‌تر از خیار سبز بوده و باعث نفخ شکم می شود. مصرف آن در دفع بعضی از انواع سنگ کلیه و مثانه مفید است.برای جلو گیری از نفخ خیار چنبر می توانید از نبات داغ و یا عرق نعناع استفاده کنید/.خیار چنبرحل کننده اورات و اسید اوریک است و نقرس را درمان می کند.ادار آور است و برای رفع سوزش ادار بسیار مفید است /خون را تصفیه می کند – ملین است وچین و چروک صورت را از بین می برد.

    خرید و فروش محصولات کشاورزی
     

    برچسب ها : ,
  • آبان

    جو (بخش دوم)


    ارسال شده توسط: marketabad

    عمليات زراعي( تهيه زمين ) :

    آماده كردن زمين مستلزم اجراي عمليات  شخم  و ديسك به همراه نرم كردن خاك و از بين  بردن كلوخه ها مي باشد. بعد از آماده شدن زمين مبادرت به كشت  نموده كه  بر اساس آبي يا  ديم  بودن عرصه نوع كشت رديفي و يا دستپاش و سيستم آبياري انتخاب مي گردد .

     

    سازگاری گیاه جو  :

    از لحاظ سازگاري با شرايط محيطي جو وضعيت خوبي را به دليل قدرت تحمل شوري آن نسبت به ساير غلات دارا مي باشد. كشت جو بدون پوشينه در دو دهه اخير در كانادا و اروپا گسترش يافته و كاربرد آن جهت تغذيه طيور رو به افزايش يافته است. سابقه كشت  اين محصول  در ايران  به  بيش از 30 سال مي رسد و  در حال حاضر در استان هاي كرمان ،يزد، مركزي ،سيستان وبلوچستان،كرمانشاه، ايلام، اصفهان وگلستان درسطح محدودي كشت مي شود. جو بدون پوشينه با نام هاي محمدي، پيغمبري، مكه اي بين كشاورزان معروف است واحتمالاً منشأ آن مناطق خشك عربستان بوده و از آنجا به مناطق مختلف كشور آورده  شده  است. عملكرد آن در اغلب موارد بيش از عملكرد جو معمولي است و يكي از محاسن  اين جو عدم ريزش  دانه پس  از رسيدن است. استفاده  از جو بدون  پوشينه و تريتيكاله جايگزين خوبي جهت جبران كمبود  ذرت  و گندم  وارداتي  دركشور مي باشند . با توجه به ارزش غذايي جو لخت  در تغذيه  طيور  و امكان توليد  اين محصول در كشور و با عنايت به اينكه كشور ايران جزو مناطق نيمه خشك مي باشد استفاده از بارندگي هاي زمستانه  در زراعت هاي پاييزه و زمستانه در اولويت قرار مي گيرد. بنابراين  جايگزين نمودن جو لخت به جاي ذرت  دانه اي  در تغذيه طيور از اهميت و جايگاه خاصي بر خوردار مي باشد.

    جو یکی از سازگارترین غلات است که در شرایط آب و هوایی مساعد، در خاک حاصلخیز که قابلیت نگهداری آب در آن زیاد باشد، و همچنین در خاک هایی که پ.هاش آنها بین 7 تا 8 باشد تولید می شود. این گیاه نسبت به گندم در برابر خشکی مقاوم تر است و بنابراین در آب و هوایی که آب، سبب محدود کردن تولید غلات می شود، جو می تواند بیشترین محصول را تولید کند. در شرایط دیم هم عملکرد جو بهتر از گندم و چاودار می باشد. تولید جو در همه نوع زمینی با بارندگی سالیانه 200 تا 250 میلیمتر امکان پذیر است.

    جو نسبت به دمای بالا (بیش از 32 درجه سانتی گراد) مقاوم است. اما در شرایط آب و هوای مرطوب، در برابر دمای بالا بسیار حساس است.

    دانه جو نسبت به گندم برای جوانه زدن به رطوبت کمتری نیاز دارد. در مواردی که پس از جوانه زدن دانه، گیاه به علت کمبود رطوبت خشک شود، با فراهم شدن شرایط مساعد رطوبتی، گیاه رشد مجدد خود را با شدت بیشتری آغاز می نماید.

    جو از لحاظ مقاومت به سرما، نسبت به گندم در ردیف پایین تری قرار می گیرد. بنابراین به نظر می رسد که کشت جوی پاییزه در مناطق سردسیر چندان اطمینان بخش نباشد. 

    در مقایسه با سایر غلات، جو نسبت به شوری خاک، چه در مرحله جوانه زنی و چه در مراحل دیگر مقاوم تر است.

     

     در خصوص واکنش به دما، سه نوع جو موجود است:

    1.      نوع بهاره که به سرما حساس بوده و بنابراین در بهار کاشته می شود.

    2.      نوع پاییزه که در فصل پاییز کاشته می شود و تا فرا رسیدن فصل بهار، سنبله تولید نمی کند.

    3.   نوع حد واسط که نسبت به سرما مقاومت کمتری داشته و در نقاط نسبتاً گرمسیر در هر دو فصل بهار و پاییز کشت می شود.

    جوی بهاره و پاییزه را نمی توان همچون گندم بهاره و پاییزه که تفاوت دانه آنها کاملاً مشخص است، تشخیص داد.

    جوی پاییزه در بسیاری از نواحی نیمه خشک که بارندگی آنها غالباً در فصول گرم سال (بهار و تابستان) انجام می شود، تقریباً 10 تا 14 روز زودتر از گندم پاییزه کاشته می شود. جوی بهاره را هم تا آنجا که امکان دارد باید زودتر کاشت. البته جو نسبت به سرمای بهاره (دمای زیر صفر) نسبت به گندم حساس تر است. کشت زودتر جوی بهاره سبب می شود که محصول جو قبل از فرا رسیدن ایام گرم و خشک، برسد. تأخیر در کشت جو سبب لاغری دانه، عملکرد پایین و... می شود. 
    در خصوص واکنش به دما، سه نوع جو موجود است: نوع بهاره که به سرما حساس بوده و بنابراین در بهار کاشته می‌شود. نوع پاییزه که در فصل پاییز کاشته می‌شود و تا فرا رسیدن فصل بهار، سنبله تولید نمی‌کند. نوع حد واسط که نسبت به سرما مقاومت کمتری داشته و در نقاط نسبتاً گرمسیر در هر دو فصل بهار و پاییز کشت می‌شود. جوی بهاره و پاییزه را نمی‌توان همچون گندم بهاره و پاییزه که تفاوت دانه آنها کاملاً مشخص است، تشخیص داد. جوی پاییزه در بسیاری از نواحی نیمه خشک که بارندگی آنها غالباً در فصول گرم سال (بهار و تابستان) انجام می‌شود، تقریباً 10 تا 14 روز زودتر از گندم پاییزه کاشته می‌شود. جوی بهاره را هم تا آنجا که امکان دارد باید زودتر کاشت. البته جو نسبت به سرمای بهاره (دمای زیر صفر) نسبت به گندم حساس تر است. کشت زودتر جوی بهاره سبب می‌شود که محصول جو قبل از فرا رسیدن ایام گرم و خشک، برسد. تأخیر در کشت جو سبب لاغری دانه، عملکرد پایین و... می‌شود.

     

     نیاز کود :

    جو هم مانند دیگر گیاهان خانواده گندمیان، مراحل رشد مختلفی دارد که زمان هر مرحله تحت تأثیر عوامل مختلف قرار می گیرد. یکی از عوامل مؤثر در رشد گیاه، خاک و البته استفاده از کود می باشد. نیازهای کودی جو مشابه گندم است. پایین بودن میزان نیتروژن و فسفر و تا حدی پتاسیم خاک، می تواند عملکرد جو را محدود نماید. البته استفاده از کود به منظور تولید حداکثر محصول، باید بر مبنای آب قابل مصرف برای گیاه باشد. همچنین برای تولید جو به عنوان خوراک دام، میزان کود مصرفی معمولاً زیادتر از کود مصرفی برای گیاه جو است که برای مصارف دیگر از جمله تهیه ی فراورده های تخمیری کشت می شود. معمولاً مصرف 50 تا 60 کیلوگرم نیتروژن در هر هکتار، می تواند عملکرد جو را به نحو مطلوبی افزایش دهد.

     

     آفات و بیماری های جو  :

    جو نسبت به بیماری های قارچی فوق العاده حساس است. سیاهک یکی از مهم ترین این بیماری هاست.

    سیاهک پنهان جو، عامل قارچی به نام U.hordei می باشد. در این بیماری، توده ای از اسپورهای سیاه رنگ جای محتویات دانه را می گیرد. اسپور بیماری در سطح دانه یا داخل خاک قرار می گیرد. زمانی که بذر جوانه می زند، اسپور هم جوانه زده و به گیاه جوان حمله می نماید. شیوع این بیماری در خاک های اسیدی بیش از خاک های خنثی یا خاک های آهکی پ.هاش بیشتر از 7 است.

    سیاهک آشکار، به وسیله ی قارچی به نام U.gnuda ایجاد می شود. در این بیماری، توده ای از اسپورهای سیاه رنگ، جای همه اعضای گل را می گیرند. پس از متلاشی نمودن گل، اسپور سیاهک با باد و باران پخش شده و به تمام کلاله های بوته های آلوده نشده هم می رسد و انتشار می یابد.

    زنگ ساقه، زنگ برگ و زنگ های نواری هم از دیگر بیماری های قارچی هستند که به خصوص در نقاط گرم و مرطوب زیان های فراوانی به جو وارد می کنند. 
    جو نسبت به حمله سفیدک که عامل آن Erysiphia grarninis است بسیار حساس است. این بیماری، معمولاً در خاکی که میزان نیتروژن آن بالا باشد، بیشتر انتشار می یابد. البته گرد گوگرد می تواند این بیماری را کنترل نماید.

    از سایر بیماری های جو می توان پوسیدگی ریشه، لکه سیاه، سوختگی و انواع بیماری های ویروسی را نام برد.

     

    برداشت جو :

    معمولاً جو را هنگامی که رطوبت دانه بین 30 تا 40 درصد باشد، برداشت می کنند. در این میزان رطوبت، دانه ها چاق تر است. با توجه به این که میزان رطوبت برای انبار کردن دانه بالاست، باید به طرق مصنوعی دانه را خشک نمود تا از گرم شدن و فساد بعدی دانه جلوگیری به عمل آید. 

    جو بدون پوشينه معمولاً زودتر ازجو معمولي وگندم رسيده و زمان برداشت آن يا كمباين زماني است كه رطوبت دانه به كمتر از 13-14 درصد رسيده است .

     

    موارد مصرف جو :

    از جو استفاده های مختلفی می کنند. بخش قابل توجهی از آن را به صورت درسته یا نیم کوب به عنوان خوراک دام مورد استفاده قرار می دهند. ارزش غذایی دانه جو به دلیل غلاف و پوشینک های داخلی و خارجی غیر مغذی آن، تقریباً 5 درصد از دانه ذرت کمتر است. البته امروزه سعی می شود با اصلاح نژاد جو، انواعی با میزان بیشتری پروتئین و اسید آمینه های ضروری به خصوص لیسین تولید شود.

    از جو در پخت و پز برای تهیه ی انواع نان و سوپ استفاده می شود. برای تهیه ی برخی غذاهای کودک هم از جو استفاده می کنند. بعضی انواع جو را پوست کنده یا نیم کوب می کنند و پس از جدا نمودن غلاف، در تهیه سوپ به کار می برند.

    در صنعت نانوایی ایران از جو بسیار کم استفاده می کنند. در صورتی که مهندسین ژنتیک بتوانند ارزش غذایی این دانه خوراکی را بهبود بخشند، جو می تواند به عنوان یکی از غلات مهم همچون گندم در تهیه ی انواع غذاها و نان ها به کار رود.

    در برخی کشورها از جو در فراورده های تخمیری استفاده می شود. مثلاً از دانه جو برای تهیه ی مالت استفاده می نمایند. معمولاً از دانه های چاق و یکنواخت و همچنین دانه هایی که شکسته نباشند و پوست آنها کنده شده باشد، در تهیه ی این فراورده ها استفاده می کنند. همچنین روشن بودن رنگ دانه، داشتن قدرت جوانه زنی سریع و یکنواخت و همچنین داشتن 10 تا 13 درصد پروتئین در دانه، از جمله خصوصیات جوهایی محسوب می شود که در تهیه ی این گونه فراورده ها از آنها استفاده می شود.

    خرید و فروش محصولات کشاورزی

    برچسب ها : ,
  • آبان

    جو


    ارسال شده توسط: marketabad

    جو :

    جو (نام علمی: Hordeum vulgare) یکی از غلات است. چرخه زندگی این گیاه یک ساله و از خانواده گرامینه‌ها (گندمیان) است. کشت جو احتمالاً از ایوپی و آسیای جنوب‌شرقی آغاز شده‌است.

     

    خاستگاه :

    خاستگاه واقعی جو هنوز ناشناخته است. اما بسیاری از محققین، خاستگاه این گیاه را کوه‌های زاگرس در غرب ایران، آناتولی جنوبی و فلسطین می‌دانند. بر پایه نظریه والیوف، مبداء جوی ریشک دار و غلاف دار، کشور اتیوپی و شمال آفریقا و مبداء نوع بدون ریشک، ریشک کوتاه و کلاهک دار، آسیای جنوب شرقی، به ویژه چین، ژاپن و تبت است. جو برای تعداد زیادی از مردمان نواحی سردسیر و خشک (به ویژه خاور میانه و شمال آفریقا) منبع غذایی مهمی به شمار می‌رود. البته امروزه بیشتر برای خوراک دام و تهیهٔ فراورده‌های تخمیری از این گیاه استفاده می‌کنند.

     

    گیاهشناسی :

    ساقه جو مانند دیگر گندمیان، توخالی بوده و ارتفاع آن بر حسب شرایط محیطی، بین 30 تا 120 سانتی متر است. این ساقه بین 5 تا 10 برگ دارد که به طور متناوب در دو طرف ساقه قرار گرفته اند. برگ جو هم مانند دیگر گندمیان، دارای غلاف، پنک، زبانک و گوشواره است. غلاف علاوه بر انجام فعالیت فتوسنتزی، در استحکام ساقه هم نقش دارد.

    در امتداد ساقه، محور سنبله قرار دارد. سنبله از مجموع سنبلچه ها و هر سنبله از یک گلچه تشکیل یافته است. دانه، داخل گلچه تشکیل می گردد. پوشینک های داخلی و خارجی گلچه، هنگام رسیدن دانه به آن چسبیده و حتی موقع برداشت هم جدا نمی شوند. زمانی که دانه به تدریج رطوبت خود را از دست می دهد، حجم آن کم شده و پوشینک داخلی چین می خورد. میزان این چین خوردگی، مرغوبیت محصول جو را نشان می دهد، بدین ترتیب که هر چه چین ها بیشتر باشد به همان اندازه پوشینک نازک تر است و در نتیجه بهتر می توان از این نوع دانه جو در صنایع تخمیر استفاده نمود چون نرم تر است.

     

    رده‌بندی علمی :

    Kingdom: Plantae

    Division: Magnoliophyta

    Class: Liliopsida

    Order: Poales

    Family: Poaceae

    Genus: Hordeum

    Species: H. vulgare

     

     ساختمان شيميايي دانه جو :

    ساختمان شيميايي دانه جو  به عوامل متعددي همچون رقم و نوع گياه و شرايط محيطي بستگي داشته و بطوركلي شامل قند ها، پروتين، چربي و خاكستر مي باشد .

    كربوهيدراتها :كربوهيدراتها  تركيب  اصلي دانه جو مي باشد كه بيش از 80  درصد وزن خشك گياه را تشكيل مي دهند .

    عمده كربوهيدراتهاي موجوددرجو لخت را نشاسته تشكيل داده و سايركربوهيدراتها  شامل پنتوزان، بتاگلوكان، سلولز، و ميزان كمي از تك قندي ها و دو قندي ها مي باشد . جو لخت از نظر ميزان بتاگلوكان درسطح پايين تري قرار داشته  وحداكثر مقدارآن به حدود  16 درصد مي رسد. در حاليكه ميزان آن درجهاي  معمولي بين 30 -35  درصد مي باشد.  ميزان  بتاگلوكان در جو بسيارمهم  بوده زيرا  مقدار آن كه آبدوست مي باشد نيز باعث افزايش حلاليت و در نتيجه  افزايش چسبندگي و ايجاد مشكل ويسكوزيته گوارشي در جانوران تك معده اي و كاهش قابليت هضم مواد غذايي مي شود. بخش  اعظم  سلولز در دانه  و پوسته جو قرار داشته كه بوسيله آسياب نمودن كاهش مي يابد. جو لخت در هنگام خرمنكوبي نيز داراي  ميزان سلولز پايين تري از جو معمولي مي باشد.

    چربي : دانه جو معمولا بين  2-4  درصد چربي داشته كه مهمترين آن تري گليسيريد ها هستندكه به ميزان  79-1/73 درصد ازكل چربي ها را شامل مي شود. 77% چربي ها درآندوسپرم ذخيره شده اند .

    پروتئين : ميزان پروتئين درجو متفاوت بوده كه از 8 % در جو هاي معمولي تا 20 % در جو لخت  است. پروتئين ذخيره موجود در جو هيدروژن بوده كه مقدارآن از اسيدآمينه ليزين كمتر مي باشد. با  افزايش پروتئين كاهش اسيد آمينه ليزين همراه خواهد بود.

    تركيب و ارزش غذايي : ارزش غذايي جو لخت بالاتر از جو معمولي است. درصد فيبر پايين و پروتئين بالاي آن  از مزيت هاي اين نوع مي باشد . درصدآمينو اسيدها بويژه لزين آن نسبت به ذرت بالاتر است. وجود مواد بازدارنده در جو معمولي مصرف آن را درتغذيه طيور محدود  نموده بطوريكه استفاده زياد ازجو معمولي در تركيب تغذيه طيورسبب كاهش قابليت هضم خوراك،كندي سرعت عبور مواد غذايي درمجراي گوارشي  طيور وكاهش هضم چربي، چسبنگي در مدفوع و مصرف زياد آب  و اسهال در مرغ ميگردد. در جو بدون پوشينه چون الياف  پايين مي باشد (پايينتر از فيبر ذرت) و مواد  باز دارنده كمتري دارد . مصرف آن درتغذيه طيور مشكلات فوق را در برنخواهد داشت.

     

    تفاوت ظاهري جو بدون پوشينه با جو معمولي :

    بعد از ظهور خوشه در جو بدون پوشينه وجود يك يا چند انحنا روي ساقه در حد فاصله بين برگ پرچم تا خوشه جو لخت را از ساير ارقام جو معمولي كه كشت مي گردند متمايز مي سازد. با استفاده از اين صفت مي توان در مزارع بذري جو بدون پوشينه ارقام معمولي را شناسايي وحذف نمود. تفاوت ديگر اين است كه دانه ها در جو بدون پوشينه هنگام رسيدن همانند دانه گندم در  داخل پوشينه  بصورت آزاد  قرار گرفته و در حين خرمن كوبي جدا مي گردد. حال آنكه جو معمولي بدون پوشينه ها  به دانه چسبيده و حدود  10 تا 14  درصد وزن دانه را شامل مي گردد.

     

    عمليات كاشت :

    کاشت جو از طریق بذركاري به صورت دست پاش و يا به وسيله بذر كارها  بطور خطي انجام  مي پذيرد. در مزارعي كه  خوب آماده  نشده اند و داراي علف  هرز مي باشند طريقه  دست افشاني به رديفكاري ارجعيت دارد. فواصل  بوته ها در كشت دست پاش يكنواخت  بوده در حاليكه در كشت هاي خطي فواصل زيادي بين خطوط خالي مانده وعلفهاي هرز فرصتي براي حضور بدست مي آورند. بذر كاري  در مزارع  مكانيزه  به وسيله  بذر افشان بسيارارزان تر و سريع تر  انجام مي گيرد. به همين دليل از كود پاشهاي  سانتريوفوژ  به عنوان بذر افشان و براي زير خاك كردن بذر از ديسك استفاده مي گردد .

     

    عمق بذر:عمق بذر در خاك به عواملي نظيرزراعت ديم وآبي ،كيفيت زمين و ...  بستگي داشته كه حداكثر5 تا 6 سانتيمتر خواهد بود. در اراضي ديم عمق كاشت زيادتر بوده تا بذر براي روئيدن از رطوبت بيشتراعماق استفاده نمايد. در اراضي حاصلخيز و مرغوب بذر درعمق كمتري كاشته شده و جوانه ها زودتر ازخاك بيرون مي آيند. اما در زمين هاي نا هموار بذر در عمق  بيشتري قرار گرفته تا شرايط خاك مشكلي در جوانه زني بذر ايجاد نكند.

     

    آبياري مزرعه : در نقاط مختلف كشوربسته به شرايط آب و  هوايي مزرعه جو را چند بار آبياري ميكنندكه تعدادآن  از 3 تا 6 مرحله متفاوت مي باشد . مراحل آبياري به شرح ذيل است :

    1- براي سبز شدن (خاك آب )

    2- براي ظهور ساقه ( ساق آب )

    3- براي بيرون آمدن خوشه ( خوشه آب )

    4- آبي كه در موقع رسيدن پرچم و مادگي و عمل تلقيح مي دهند ( گل آب )

    5- آبي كه در موقع رسيدن دانه ها مي دهند و موسوم به ( دان آب ) مي باشد

    تناوب زراعي :جو در تناوب با نباتات روغني وگياهان وجيني مور د استفاده واقع ميشو د. از آنجايي كه جو در مقابل عوامل نا مساعد جوي وخشكي وگرما وشوري و عوامل نامساعد خاك مقاوم ترازگندم است. براي احياي اراضي خصوصا خاك هاي شورآن را در اول تناوب قرار مي دهند.

    تراكم مناسب :

    حداكثرعملكرد دانه غلات ازتراكم گياهي كمتر از 200  بوته درمتر مربع بدست مي آيد. لذا افزايش در ميزان بذر بيش از آنكه  موجب افزايش توليدگردد باعث افزايش هزينه هاي توليد بدون افزايش عملكرد مي شود. از سوي ديگر تراكم بوته مستقر در زمين كه از تعداد بذر معيني بدست مي آيد بسته  به فصل، نوع خاك و ..... در يك  مزرعه متفاوت خواهد بود . در مديريت بهينه انتظار  استقرار 80 درصد بذر هاي كاشته شده معقول است اما حتي در كارهاي آزمايشگاهي و به  هنگام  نامساعد بودن شرايط خاك يا شيوع غير متعارف بيماريها وآفات استقراركمتر از  25  درصد از  بذور نيز ديده شده است . در نتيجه در توصيه مقادير بذر براي غله كاران درصد مناسبي براي افت و استقرار به منظور تضمين حداكثر عملكرد گياه سبز  در نظرگرفته مي شود. به عنوان مثال   400  بوته درمترمربع به طورمعمول براي دستيابي به جمعيت بهينه گندم زمستانه كه در شمال اروپا كشت مي شود توصيه شده و بطورمتوسط حدود 200 تا 300 بوته در مترمربع كافي خواهد بود و اين در حالي است كه بر خلاف علاقه فراوان به حداقل  تراكم بوته زراعي براي دستيابي به حداكثرعملكرد هنوز ميزان بذرتوصيه شده بر حسب كيلوگرم درهكتاربيان مي شود. با توجه به اين واقعيت كه  ميانگين وزن دانه گياهان زراعي درارقام وفصول مختلف ممكن است متفاوت باشد احتمال برآورد ميزان بذروتراكم مناسب مشكل خواهد بود.

    خرید و فروش محصولات کشاورزی

    برچسب ها : ,
  • آبان

    زمان کشت


    ارسال شده توسط: marketabad

    انتخاب زمان کشت قبل از هر اقدامی در مورد کشت خیار ابتدا بهتر است اطلاعاتی از قبیل آمار هواشناسی منطقه نظرات و تجربیات مهندسین کشاورزی و کشاورزان با تجربه و مهمترین مورد قیمت این محصول در بازار کسب کرده و آنگاه زمان کشت را انتخاب نمایید زیرا زمان کشت در بهره برداری محصول تاثیر مستقیم داشته و باعث بالا رفتن روحیه کار و تلاش می گردد. مثلا در مناطق جنوبی کشور زمان کشت از اوائل مهرماه شروع می شود و در خرداد ماه سال بعد برداشت محصول پایان می یابد. و در مناطق شمالی و مرکزی کشور که در آذر ماه و دی ماه دارای هوای ابری و سرد می باشند زمان کشت را به نحوی انتخاب می کنند که این زمان یا آخر فصل برداشت و یا آغاز کشت باشد . به طور کلی زمان هایی که شرایط جوی نامساعد است باید از دوره کشت حذف گردد و اگر چنین کاری صورت نگیرد و زمانهای نامساعد در میان زمان برداشت قرار گیرد کشت با مشکلات عدیده ای روبرو می شود. ● انتخاب بذر بعد از انتخاب زمان کشت باید بذر مناسب و خوبی انتخاب کنیم که بر اساس تقسیم بندی اقلیم های مناسب صورت می گیرد. مثلا برای مناطق جنوبی که زمان کشت از اوائل مهرماه شروع می شود و تا آخر خرداد سال بعد می توان برداشت محصول داشت و یا مناطق شمالی و مرکزی که کار کشت از اوائل دی ماه شروع می شود بذرهای تک گل پیشنهاد می شود که دارای برگ های کوچک و مقاوم به سرما بوده و جهت دوره های طولانی مناسب می باشد ولی در اقلیم های که دو فصل کشت دارند بهتر است از واریته های پرگل که محصول زیادی در زمان کوتاه دارنداستفاده گردد. شایان ذکر است که بسیاری از کشاورزان بدون توجه به نوع واریته و زمان کشت آن و تنها به علت پر گل بودن آن اقدام به کشت در فصولی می نمایند که مناسب حال آن بذر نیست در نتیجه با مشکلاتی مواجه می شوند که برای آنها اندکی ناشناخته و غریب می نماید.کشاورزانی که آشنایی با خواص واریته های مختلف ندارند اشتباه عمده ای را مرتکب می شوند و آن این است که واریته های پر گلی را که برای فصول بهاره کشت نموده اند و محصول خوب و زیادی برداشت کرده اند مجددا برای کشت پائیزه انتخاب می کنند. با شروع فصل سرما و کوتاه شدن طول روز تعداد زیادی میوه های کوچک در هر بوته مشاهده می کنند که به علت ریز ماندن میوه ها بر روی ساقه محصولی برداشت نمی کنند و با تصوراتی که دارند کود و سم را به گیاه تحمیل می کنند در حالی که بذر های تک گل بوده و از آن میوه کمتری مشاهده می کنند اما محصول بیشتری برداشت می شود.

    خرید و فروش محصولات کشاورزی

    برچسب ها : ,
  • آبان

    نحوه کاشت گوجه فرنگی


    ارسال شده توسط: marketabad

    باید توجه داشت که زمین کشت گوجه فرنگی باید کاملاً آفتاب­گیر و شیب آن حتی المقدور از شمال به جنوب باشد و به تجربه ثابت شده است که بوته هایی که در کنار دیوار شمالی قرار دارند زودرس تر و شاداب ترند ، سرمای نابهنگام بهاره موجب از بین رفتن تمام بوته ها می­گردند و در مناطق سرد بایستی در زیر شاسی حرارت مورد نیاز آن تأمین گردد .

    نوع خاک :

    گوجه فرنگی در زمینهایی که دارای خاک تازه و بکر باشند به عمل می آید ولی بایستی به حد کافی کود پوسیده حیوانی در یک هکتار زمین پخش کرده و خاک را برگردان کرد و در هنگام بهار 2 هفته قبل از کاشت مقدار 1200 کیلو کود شیمیایی مخلوط کودهای مختلف به نسبت 4 قسمت نیترات دوسود ، 2 قسمت سولفات دوپتاس و  6 قسمت سوپرفسفات به خاک داده و آنرا با خاک مخلوط می­نمایند ، می­توان به جای سوپرفسفات پودر استخوان مصرف نمود .

    طرز کاشت :

    باید دقت کرد که نشا گوجه فرنگی چنانچه بدون خاک حمل و نقل شود تأثیر بسیار بدی در رشدونمو و بالاخره تولید محصول و مخصوصاً حساسیت شدید نسبت به حمله آفات پیدا می­نماید . بنابراین بایستی نشای آنرا در گلدانهای استکانی و یا در جعبه های محتوی خاک حمل و نقل نمود بهترین فصل در نقاط معتدل برای نشاکاری آن ، نیمه دوم خردادماه است .

    به گلدانهای نشای گوجه فرنگی که ارتفاع بوته آن به 20 سانتیمتر رسیده است روز قبل از کاشت آب داده و برای خارج کردن بوته از داخل گلدان انگشتها را روی گلدان حائل نموده و محتویات گلدان را با یک ضربه که کناره گلدان به لبه سنگ وارد آورده و به کف دست منتقل می­نمایند و بدون آنکه اطراف ریشه دست بخورد در گودالی که به همین منظور روی ردیف هایی که فاصله آنها 75 سانتیمتر است به فاصله 45 سانتیمتر از هم آماده نموده­اند می­کارند و اطراف آنرا خاک مخلوط با کود ریخته و با دست فشار می­دهند تا هوای اطراف ریشه خارج گردد و چنانچه نشا قبلاً زیر شاسی یا نایلون پرورش داده شده مجدداً برای چند روزی روی بوته ها را نایلون می­کشند تا گیاه به حالت اولیه خود برسد سپس پوشش را برمی­دارند.

    در 2 هفته آخر، قبل از انتقال نشا به زمین اصلی باید آنرا به محیط خارج عادت داده و به همین جهت در طول روز و مواقعی که هوا گرم است دریچه های گلخانه را باز کرده و در هنگام عصر آنها را می­بندند . در روزهای آخر چنانچه بوته ها در مقابل نور آفتاب پژمرده نشوند ، برای انتقال به محیط خارج آمادگی پیدا نموده اند اما باید توجه داشت که سرمای ناگهانی ، همه بوته ها را از بین خواهد برد . در موقع کاشت بایستی حتماً نصف بیشتر از ساقه نشا در خاک گذاشته شود .

    چنانچه درجه حرارت خاک کمتر از 10 درجه باشد بذر گوجه فرنگی در داخل شاسی رشد و نموی ندارد ولی در درجات بالاتر رشد خوبی داشته به طوریکه در حرارت 20 درجه در مدت 8 روز اولین جوانه آن ظاهر می­گردد . به طور معمول در هر یک صد گرم بذر گوجه فرنگی ، بالغ بر 40 هزار عدد بذر وجود دارد بدیهی است کلیه بذرهای کاشته شده به ثمر نمی­رسد و در هنگام نشاکاری مقدار قابل توجهی به علت رشد کم و یا آفت زدگی از رده خارج می­گردند به طور متوسط مقدار بذر لازم برای نشاکاری زمین که گوجه فرنگی بعداً در آن کاشته می­شود 2000-500 گرم در هکتار می­باشد پس از آنکه بوته ها کاشته شدند باید مزرعه را به حد کافی و به طور فراوان آبیاری نمود .

    عملیات زراعی :

    در مناطقی که 4-3 ماه از سال ، آب و هوای معتدل و آفتابی و کمی خشک دارند بایستی رطوبت خاک را به طور یکنواخت نگهداری نمود و از بادهای شدید محفوظ باشد و درجه حرارت مناسب برای پرورش بوته گوجه فرنگی بین 35-20 درجه است .

    بوته گوجه فرنگی به بوته توتون و درخت گردو حساس است و چنانچه در مجاور آنها کاشته شود ، خوب رشد نمی­کند . آنهایی­که بوته گوجه فرنگی را در گلدان پرورش می­دهند ، نبایستی گلدان آنرا در دریچه آشپزخانه قرار دهند ، زیرا بوی گاز موجب متوقف شدن رشد آن می­گردد.

    به طور کلی برای آبیاری مزرعه حداقل هفته ای یک مرتبه آبیاری تمام مزرعه ضرورت دارد و در تمام مدت رشد بایستی خاک مزرعه را سله شکنی نمود و علفهای هرز را از بین برد و از مزرعه خارج نموده و سوزاند ، زیرا بسیاری از بیماریها و آفات ، به وسیله علف های هرز منتقل می­شوند برای هدایت شاخه بوته های گوجه فرنگی می­توان از داربست چوبی و یا پلاستیکی ویا فلزی استفاده نمود . در هر صورت بایستی از تماس میوه  گوجه فرنگی با خاک جلوگیری نمود .

    لازم به یادآوری است که در هنگام رشد شاخه ها معمولاً تعداد شاخه غیر بارور در کنار شاخه های بارور به وجود می آید ، این شاخه های اضافی را باید از بوته جدا نمود تا کلیه مواد غذایی گیاه به مصرف میوه برسد . طبق تجربه ، چنانچه از هر شاخه فقط 2 شاخه بارور نگهداری شده و بقیه هرس شوند ، مقدار محصول بیشتر و انواع آن مرغوبتر خواهد شد .

    لازم به تذکر است که عمل هرس کردن باید تا آخر فصل ادامه داشته باشد . زیرا اگر هرسی فقط یک مرتبه انجام گیرد شاخه های بالایی ، بیش از حد رشد کرده و عده ای از شاخه ها که میوه نمی­دهند قوت گیاه را می­گیرند .
    گاهی شکافهایی روی میوه به وجود می آید علت آن خشکی طولانی مزرعه است که ناگهان با یک آبیاری فراوان مواجه می­شود و موجب ترک خوردگی گوجه می­شود ، بنابراین باید مزرعه را به طور مرتب و به طور یکنواخت آبیاری نمود .

    چون جوانه هایی که در آخر فصل تشکیل می­شوند ، دیگر نمی­توانند گل خود را به ثمر برسانند لذا بایستی کلیه جوانه هایی که در آخر فصل تشکیل می­شوند قطع نمود تا میوه های موجود به ثمر برسد .

    باید توجه داشت در تمام مدت سال که هرس انجام می­گیرد نبایستی بیش از حد بوته را لخت کرد زیرا در هر صورت برگها هستند که مواد غذایی میوه را تهیه نموده و برای ذخیره به داخل میوه می­فرستند .

    برداشت گوجه فرنگی :

    پس از آنکه گوجه فرنگی گوشت دار شد و آماده تغییر رنگ گردید ، می­توان آنرا چید و برای حمل به شهرهای دوردست با دقت به طوریکه به آن فشار وارد نیاید بسته بندی کرد . معمولاً 6 روز پس از شروع تغییر رنگ ، گوجه ها آماده برداشت می­شوند .

    برای چیدن گوجه فرنگی بهتر است میوه را با دست راست گرفته و به طرف راست یا چپ چرخاند و با یک حرکت جزئی میوه از بوته جدا می­شود .

    در آخر فصل پاییز که امکان سرمازدگی به بوته ها داده می­شود ، بهتر است گوجه های کال را چیده و در جعبه های چوبی قرار داد و در محلی که امکان نفوذ سرما در آن وجود ندارد انبار نمود معمولاً بهای گوجه فرنگی کال در آخر فصل ، چندین برابر بهای گوجه فرنگی رسیده در وسط فصل است .

    مقدار محصول گوجه فرنگی از هر بوته 5/3-3 کیلوگرم است و این میزان با واریته های مختلف و طرز پرورش و هرس و کود متفاوت است و همچنین تا 5 و 6 کیلو از هر بوته می­توان محصول برداشت کرد و در هر هکتار با محاسبه 40 هزار بوته در هکتار بین 160-120 تن و در مورد خاص تا 200 تن گوجه فرنگی می­توان بدست آورد در موقع چیدن محصول چنانچه دمبرگ همراه با میوه چیده شود علاوه بر اینکه میوه را بهتر می­توان نگهداری نمود و خطر حمله قارچ Cladosporium به گوجه نیز وجود ندارد .

    بذرگیری :

    چون در اثر تلافی بوته های مختلف با یکدیگر بذرهای به دست آمده ، دارای درجه خلوص کامل نیستند و غالباً خاصیت نژادی خود را از دست می­دهند ، لذا برای به دست آوردن بذر خالص ترجیح داده می­شود تعدادی از نشاهای سالم و قوی را دور از دسترس و در کناری کاشته و مراقبت کامل از آنها به عمل آمده و فقط تعداد محدودی گوجه روی هر بوته باقی بگذارند و بقیه گلها را حذف می­کنند پس از آنکه گوجه ها رسیدند بذر آنها را جدا کرده و روی پارچه خشک کرده و قبل از آنکه کاملاً خشک گردد از پارچه جدا نموده و روی کاغذ ریخته و نگه می­دارند تا کاملاً خشک شود سپس در قوطی در بسته و محفوظ برای استفاده سال بعد ذخیره می­کنند.

    خرید و فروش محصولات کشاورزی

    برچسب ها : ,
  • مهر

    مقدار بذر و زمان کاشت سیر


    ارسال شده توسط: marketabad

    موطن اصلى سير را منطقه آسيا و نواحى ايران و افغانستان مى‌دانند. در زمان‌هاى بسيار قديم سير را در چين و ژاپن مى‌کاشتند. اين گياه در چين در رديف گياهان داورئى قرار داشته و در اصطلاح به مخزن الادويه تعلق دارد. در مصر قديم سير توأم با ساير گياهان پيازى به عنوان يک مادهٔ غذائى اصلى مورد تغذيه کارگرانى که مشغول ساختمان اهرام مصر بوده‌اند قرار مى‌گرفته است. هرودويت Herodot مورخ يونانى راجع به مصرف زياد سير در مصر گزارش کرده است با وجود اين در آثار نقاشى شده آن زمان هيچ‌گونه تصويرى از اين گياه ديده نشده است. زيرا سير از ديدگاه مذهبيون آن زمان يک گياه ناپاک تلقى مى‌شده است. يونانى‌ها و رومى‌ها سير را در باغچه‌هاى مخصوص مى‌کاشتند و ازآن غذاى ارزانى تهيه کرده و به فقرا مى‌دادند.
     
    سربازان رومى زياد سير مى‌خوردند، زيرا عقيده داشتند که سير به آنها جرأت مى‌بخشد و يا جرأت آنها را افزايش مى‌دهد. اين تصور همچنان در بسيارى از جوامع پابرجا است، مثلاً انگليسى‌ها به خروس جنگى‌هاى خود سير مى‌خورانند. درباره اثرات داروئى و بهداشتى سير گفته مى‌شود که سير اثر ضدعفونى‌کننده داشته و کرم معده را از بين مى‌برد. سير براى مداواى اسهال، برنشيت و سل سينه مفيد تشخيص داده شده و فشار خون را پائين مى‌آورد. به‌علاوه سير پياز مو را تقويت کرده و بسيارى آن را براى تقويت حافظه و معالجه کُند ذهنى مؤثر دانسته‌اند. البته تذکر اين نکته ضرورى است که افراط در خوردن سير زيان‌آور است و عوارضى سخت دارد.
        گياه‌شناسى
    سير مانند پياز خوراکى گياهى است از خانواده سوسئيها LiLiaceae با نام علمى Allium sativum. بوته سير به ارتفاع ۳۰ تا ۱۰۰ سانتى‌متر مى‌رسد و داراى پيازى است به‌صورت تخم مرغى و يا تخم مرغ کشيده که سطح آن صاف و صيقلى شده است. هر غده سير از تعدادى غده کوچک‌تر که به آنها سيرچه گفته مى‌شود تشکيل شده است.
        شرايط اقليمى و خاکى
    سير را مى‌توان در خاک‌هاى قوى و حاصلخيز که داراى پروفيل عميق مى‌باشند کشت کرد. البته چون سير به رطوبت زياد حساس مى‌باشد در اراضى مرطوب پياز سير خيلى زود مى‌پوسد، بنابراين خاک‌هاى رسى سنگين چندان مناسب نيستند.
     
     
        تهيه زمين
    کاشت سير را مى‌توان با توجه به سطح کشت و شرايط موجود بد و صورت کرتى و جوى پشته‌اى انجام داد. البته کاشت آن روى پشته بهتر از داخل کرت مى‌باشد. فاصله رديف‌ها ۲۵-۴۰ سانتى‌متر و فاصله بوته‌ها ۱۲-۱۰ سانتى‌متر انتخاب مى‌کنند.
     
     
        کاشت
        مقدار بذر و زمان کاشت
    با توجه به فواصل کاشت و وزن متوسط سيرچه‌ها در حدود ۵۰۰-۱۰۰۰ کيلوگرم سيرچه در هکتار کاشته مى‌شود. عمق کاشت سيرچه‌ها در پائيز ۸ سانتى‌متر و در بهار ۵ سانتى‌متر. بنابراين درمناطقى که زمستان ملايم دارند سير را در پائيز کاشته و در اواخر خرداد برداشت مى‌کنند. اگر منطقه سرد باشد آن را در اواخر زمستان يعنى در اواسط بهمن مى‌کارند و در اواخر تير و يا اوايل مرداد برداشت مى‌کنند.
        داشت
        کوددهى
    سير به مواد غذائى زيادى نياز دارد بنابراين کشاورزان سعى مى‌کنند سير را در زمين قوى کشت کرده و چون سير زمين را خيلى ضعيف مى‌کند هر دو يا سه سال يک بار در يک قطعه زمين کشت سير را تکرار مى‌کنند به‌طور کلى نيازهاى کودى سير شبيه پياز مى‌باشد. توجه داشته باشيد که فسفر و پتاس اثرات زيادى در خاصيت انبارى سير و يا پياز دارند. برعکس ازت نبايد زياد داده شود زيرا خاصيت انبارى را کاهش مى‌دهد. با توجه به منابع موجود معمولاً مقدار ۱۲۰-۱۰۰ کيلوگرم پتاس خالص و ۶۰-۴۰ کيلوگرم اسيد فسفريک خالص در پائيز و قبل از کاشت سير داده مى‌شود. ازت را بهتر است در بهار و در سه مرحله، يک قسمت کمى بعد از سبز شدن و ۲ قسمت بعدى را به‌فاصله ۴ تا ۶ هفته داد. در مجموع مقدار ۵۰-۳۰ کيلوگرم ازت کافى است.
     
     
        برداشت
    با زرد شدن برگ‌ها مى‌توان سير را برداشت کرد. پس از کندن سير براى مدت چند روز آن را در مزرعه روى زمين آفتاب کرده تا کاملاً خشک شود. سپس پيازها را ريسه کرده، يعنى آنها را به هم مى‌بافند و هر ۵۰ تا ۱۰۰ دانه سير را در محل خشکى آويزان مى‌کنند.
     
     
        تناوب

    سير را در تناوب بعد از يک گياه وجينى که به آن کود حيوانى کافى داده‌اند مى‌کارند و در کاشت پائيزه سير بعد از سيب‌زمينى بهترين نتيجه را خواهد داد. کاشت سير بعد از گياهان پيازى جايز نيست، زيرا باعث انتشار آفات و امراض خواهد شد.

    خرید و فروش محصولات کشاورزی

    برچسب ها : ,

ورود کاربران

آخرین مطالب ارسالی

خبرنامه

مطالب پربازدید

آرشیو

آمار بازدید